Italiaanse Farro
De oude tarwe "farro", die in het Nederlands vaak wordt vertaald als "spelt", groeit diep in het Garfagnana-gebied ten noorden van Lucca op een hoogte die varieert tussen 300 en 1000 meter boven zeeniveau. Het is de oudste graansoort die in Italië wordt verbouwd; zowel de Etrusken als de Romeinen aten "puls", een pap gemaakt van farro en gekruid met wijn, olijven, geitenkaas of ricotta!
Als men het woord farro analyseert, komt men tot de conclusie dat "far" in het Latijn "meel" betekent, wat een idee geeft van hoe belangrijk dit product was voor de voorouders van het gebied.
Farro in Lucca
Wanneer u naar Lucca komt, zult u ontdekken dat deze graansoort vaak deel uitmaakt van de gerechten die u op het menu vindt.
Staat er alleen "farro", dan is het een dikke bruine bonensoep met farro erin; deze eet men met een scheutje rauwe olijfolie en versgemalen peper. Farro is ook opgenomen in andere rustieke groentesoepen, vergeet niet altijd te kruiden met rauwe olijfolie en peper.
Vaak vindt men "Insalata di Farro", wat verschillende koude of lauwwarme salades op basis van farro kunnen zijn. In de rustieke plattelandsrestaurants kan het dan op smaak gebracht zijn met verse tomaten en basilicum, kappertjes en goede rauwe olijfolie. In het visrestaurant kan het gemengd zijn met garnalen, mosselen, selderij enz., alles naar de eigen fantasie van de kok.
Als dessert kan het een chocoladetaart met farro zijn, een vrij zware taart maar kenmerkend voor het gebied.
Tot grote vreugde van het gebied heeft de farro uit Garfagnana nu een officiële kwaliteitserkenning gekregen als lokale specialiteit, op dezelfde manier als Parmezaanse kaas en Parmaham.
Geschreven door Elisabeth Hjorth
mei 2025
