Het stadsleven, kinderen en het verlangen naar de natuur: Stina Bothilde over hoe je de puzzelstukjes van het leven in elkaar kunt passen

Wil je liever naar het artikel luisteren? Het is ook beschikbaar als podcastaflevering – luister hier naar aflevering 2 van "Sommerhusliv".

Een tijdje geleden hadden we het genoegen om te praten met vakantiehuisbezitter en influencer Stina Bothilde Rossen, die het vakantiehuis Huset op Emmasvej bezit. Stina en haar man, Thomas, kochten hun appartement in Frederiksberg toen ze in verwachting waren van hun eerste kind, met het plan om nog een paar jaar – of misschien wel vijf – in de stad te blijven wonen, totdat hun zoon naar school zou gaan. Maar zoals bekend verloopt het leven niet altijd helemaal volgens plan.

»Nu is hij negen en gaat hij binnenkort naar groep 4,« vertelt Stina met een glimlach, terwijl ze in de hoek op de prachtige ingebouwde bank zit en het licht door de hoge ramen in de keuken naar binnen stroomt. Haar haar is opgestoken in een lage knot en op tafel staat een vers boeket tulpen in een vaas. Achter haar hangt een koperen klok die zachtjes heen en weer zwaait onder het bewaard gebleven stucwerk aan het plafond.

Ze heeft ons eerlijk verteld dat de bank waarop we zitten zowel porselein, een stofzuiger als allerlei andere spullen verbergt in dit oude appartement in Frederiksberg – je moet elk hoekje benutten dat je kunt als je in een appartement woont.

> Toen steeg de waarde van het appartement ook, en iedereen dacht dat we een flinke som konden verdienen en naar een huis konden verhuizen. Maar zo ver waren we gewoon nog niet. Dus hebben we de overwaarde in plaats daarvan gebruikt om een vakantiehuis te kopen.

»Sindsdien is er nog een kind bijgekomen, dat deze zomer ook hier naar school gaat. We kwamen dus niet uit de stad weg, en op een gegeven moment moesten we voor onszelf uitmaken wat we nu zouden doen. Al onze vrienden hebben ons hier achtergelaten, maar we voelden ons nog niet echt klaar om de stad achter ons te laten. Twee jaar geleden hebben we toen alles op een rijtje gezet, ook wat het werk betreft. Waar werken we? Moeten we daarvoor verhuizen? En wat is zinvol? We wilden graag hier in de stad blijven, en dus zijn we in plaats daarvan op zoek gegaan naar vakantiehuisjes.”

Het idee van een vakantiehuis

»Toen we het appartement kochten, werkte ik in Ballerup, en ik herinner me dat verschillende collega’s vroegen hoe we dachten dat het zou lukken met dat appartement, een kind in de stad en zonder auto. Maar ik denk niet dat we dat ooit als een beperking hebben gezien. Toen steeg de waarde van het appartement ook, en iedereen dacht dat we een flinke som konden verdienen en naar een huis konden verhuizen. Maar zo dachten wij er gewoon niet over. Dus gebruikten we de overwaarde om in plaats daarvan een vakantiehuis te kopen. Ik kan niets bedenken wat ik slecht vind aan het wonen in de stad met kinderen.“

De ruimte in het appartement, die zowel als ontmoetingsplek voor het gezin als thuiskantoor fungeert.

Wat heeft jullie ertoe aangezet om dit te doen?

»Ik denk dat het te maken had met de gedachte dat al onze vrienden de stad uit waren verhuisd, omdat ze graag weg wilden voordat hun kinderen naar school zouden gaan. Maar wij hebben eerder kinderen gekregen dan bijna al onze vrienden, dus die van ons gingen al naar school. We waren natuurlijk niet zo flexibel, dus onze zoon zou in ieder geval van school moeten veranderen. En dat zou hij waarschijnlijk wel overleven, als het belangrijk was. Maar dat was het gewoon niet, toen we er goed over nadachten. We hebben bijvoorbeeld gekeken naar huizen die te koop stonden in Roskilde, maar dat voelde gewoon niet goed. We voelden er niets bij.”

De prachtige omgeving en inrichting van Stina’s vakantiehuis. Foto’s: Stina Bothilde Rossen

»Toen huurden we een vakantiehuis en kwamen we erachter dat we op zoek waren naar de natuur, en niet naar een tuin. Er zijn immers heel veel mensen die zeggen dat ze een tuin missen om hun kinderen in los te laten, maar dat geldt niet voor ons. Helemaal niet. Maar nu wonen we ook in de woonkamer en kunnen we onze achtertrap openen, waarna er vier treden naar de achtertuin zijn. We misten die tuin niet. We misten de natuur. We hebben natuurlijk parken en dat soort dingen. Maar we misten de zee en het bos,” vertelt Stina.

»Het was trouwens ook een vakantiehuis v Landfolk, dat we huurden – het heet Betty Blue en ligt net als het onze aan de Sejrøbaai. Dat moet in augustus 2019 zijn geweest, tijdens een weekend. En dat weekend viel alles gewoon op zijn plaats. We voelden ons zo thuis, en zo rustig. En de kinderen waren gewoon helemaal... Er was iets waardoor we thuiskwamen. Daar vonden we die rust die we waarschijnlijk misten, maar waarvan we niet helemaal wisten waar die was, of hoe we die konden vinden.”

Het moest aanvoelen als vrijheid

Na een ziekteverlof vanwege stress en angst was het voor Stina vooral belangrijk dat het vakantiehuis een plek zou worden waar ze de rust kon vinden die ze zo hard nodig had.

»Bij onze afwegingen over wat ik wel aankon, speelden verschillende aspecten een rol. Het moest natuurlijk aanvoelen als vrijheid. Er was bijvoorbeeld het financiële aspect. Thomas maakte zich grote zorgen dat de aankoop van een vakantiehuis ons zou vastpinnen – ook gezien het feit dat ik minder uren zou gaan werken. Dat was dus het hele rationele aspect ervan. Maar afgezien daarvan denk ik dat het feit dat ik dat ziekteproces had doorgemaakt, de droom van een vakantiehuis nog meer heeft aangewakkerd.“

> Als we naar een huis met een tuin waren verhuisd, zouden we op een gegeven moment ook gewoon weer niet meer diep ademhalen. Dan zouden de problemen gewoon meeverhuizen. Het dagelijkse leven zou meeverhuizen.

We vragen Stina hoe zij het gezinsleven in het vakantiehuis ervaart, en of dat in contrast staat met het leven dat ze dagelijks in Kopenhagen leiden. Ze schudt haar hoofd een beetje en antwoordt: „Een beetje van beide.“ „Er zijn zeker dingen waardoor de kinderen ontzettend veel zin hebben om naar het vakantiehuis te gaan,“ zegt ze.

Het vakantiehuis van het gezin in Odsherred, ‘Huset på Emmasvej’. Ben je zelf nieuwsgierig om het huis te ontdekken dan kun je het hier boeken via Landfolk . Foto: Stina Bothilde Rossen

»Maar ik denk dat het meer de sfeer is. Ik denk dat de kinderen merken dat we meer ontspannen zijn. Op een andere manier. En dat we toegankelijker zijn. Ze krijgen iets vaker ‘ja’ dan ‘nee’ te horen als we in het vakantiehuis zijn. Ja, ga maar naar buiten en sla een spijker in een plank. Dat doe je gewoon. Thuis hoor ik mezelf vaak ‘misschien’ of ‘straks’ zeggen, of ‘ik moet even’. En dat komt in het vakantiehuis minder voor. Daar maakt het iets minder uit dat een spelletje Monopoly een paar uur duurt, want we hoeven tenslotte nergens heen. Ik ben op de een of andere manier meer geneigd om te zeggen dat het wel goed komt. Ik weet niet waarom, want het kan natuurlijk niet erger worden dan dat het misgaat, en dan moeten we het maar oplossen als er iets gebeurt.“

Je bent niet zo bang om de kinderen in het vakantiehuisje een hamer in de hand te geven, want of die nu helemaal erin wordt geslagen, is misschien niet zo belangrijk?

»Dat is juist een van de dingen die de charme helpen creëren. Er zijn toch al dingen die gebarsten zijn en zo. Het mag best een beetje scheef zijn.« Volgens Stina draagt het huis aan de Emmasvej ertoe bij dat het hele gezinnetje zich beter voelt. »Het zorgt voor een betere balans. Hoewel we dol zijn op die levendigheid hier in de stad, slapen we net iets beter als we in het vakantiehuis zijn; we ademen dan wat dieper. Als we naar een huis met een tuin waren verhuisd, zouden we op een gegeven moment ook ophouden met diep in onze buik te ademen. Dan zouden de problemen en de dagelijkse sleur gewoon met ons meeverhuizen. Dus het feit dat we op vrijdagmiddag de stekker eruit kunnen trekken, de deur achter ons kunnen sluiten en weg kunnen rijden – dat is voor ons een soort gezinsmeditatie. Naar een plek gaan waar we niet dezelfde verplichtingen hebben.”